W pracy z dziećmi trudności związane z odbieraniem i porządkowaniem bodźców mogą posiadać bardzo różny przebieg. Jedno dziecko może źle znosić głośne dźwięki, inne reagować niepokojem na dotyk określonych materiałów, a jeszcze inne posiadać problem z utrzymaniem sugestie w trakcie czynności wymagających ruchu i jednoczesnego wykonywania poleceń. W takich przypadkach analizuje się nie tylko i wyłącznie samą reakcję, ale również jej częstotliwość, okoliczności a także wpływ na codzienne funkcjonowanie.

Terapia integracji sensorycznej odnosi się do sposobu, w jaki układ nerwowy odbiera, rozpoznaje i organizuje informacje płynące z ciała a także otoczenia. W praktyce ważne jest obserwowanie dziecka w trakcie różnorakich aktywności, ponieważ zachowanie w gabinecie może wyglądać przeciwnie niż w domu, przedszkolu czy szkole.

Podczas zajęć wykorzystywane są między innymi ruch, zmiana pozycji ciała, ćwiczenia równoważne oraz zadania angażujące dotyk i czucie głębokie. Dobieranie aktywności nie powinien być przypadkowy. Znaczenie ma między innymi wiek dziecka, jego możliwości ruchowe, sposób reagowania na bodźce a także trudności zauważane w codziennych sytuacjach. W praktyce na prawdę często potrzebne są modyfikacje uprzednio przyjętych założeń, ponieważ reakcja na określone ćwiczenie może być inna, niż wynikałoby to z początkowej obserwacji. Zbyt duża liczba bodźców może utrudniać wykonanie zadania, w trakcie gdy zbyt prosty układ ćwiczeń nie daje możliwość poprawnie wycenić określonej umiejętności. Dlatego przebieg pracy może przekształcać się wraz z obserwowanymi reakcjami.

Istotnym elementem jest także rozróżnienie problemów z przetwarzaniem bodźców od trudności wynikających z innych przyczyn. Nie każda niechęć do hałasu, kłopoty z koncentracją czy niezgrabność ruchowa oznaczają zaburzenia integracji sensorycznej. Podobne zachowania mogą pojawiać się w głównej mierze przy zmęczeniu, trudnościach emocjonalnych, problemach ze wzrokiem albo słuchem, ograniczeniach ruchowych czy innych trudnościach rozwojowych. Z tego powodu sama obserwacja pojedynczego zachowania nie powinna stanowić podstawy do wyciągania daleko idących wniosków. W zależności od sytuacji bierze się pod uwagę informacje od rodziców i nauczycieli, obserwację dziecka oraz wyniki stosownie dobranych prób i badań. Takie podejście daje możliwość dużo lepiej określić, czego w rzeczywistości tyczy się zauważana trudność.

Warto też zwrócić uwagę na to, że sposób funkcjonowania dziecka może podmieniać się zależnie od miejsca i sytuacji. Dziecko, które świetnie projektuje określone zadanie w trakcie spokojnych zajęć, może posiadać z nim większy problem w dziale, przy hałasie lub w trakcie jednoczesnego wykonywania kilku czynności. Z kolei zachowanie obserwowane w domu nie za każdym razem powtarza się w innych warunkach. W ocenie znaczenie mają zatem dokładnie sprecyzowane sytuacje, w których pojawia się trudność, oraz to, jakie wymagania stawia wtedy otoczenie. Terapia integracji sensorycznej jest jednym z podejść stosowanych przy określonych trudnościach w przetwarzaniu bodźców, jednakże jej zakres i sposób prowadzenia zależą od indywidualnej sytuacji dziecka. Zmianie mogą podlegać zarówno rodzaj ćwiczeń, jak i ich intensywność czy sposób organizacji zajęć, jeśli obserwowane reakcje wskazują na taką potrzebę.

Zobacz także informacje w tym temacie: neurologopeda łódź.

Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.

[Publikacja sponsorowana]